Saturday, September 19, 2015

கல்யாண நாள்

என் கை ,கால் ,மூளை என எதுவுமே ஓடவில்லை ஆனால் சுவரில் தொங்கிகொண்டிருக்கும் அந்த ஆங்கிலேயர் காலத்து  கடிகாரம் ""டிக்" "டிக்" சத்ததுடன் மிக வேகமாக எனது எல்லாத்துக்கும்  சேர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது .கருப்பு கோர்ட் அணிந்த தெய்வங்கள் அங்காங்கே நடமாடி கொண்டிருந்தன  .

மணி 9:45 , இன்னமும் என் பெயரை கூப்பிடவில்லை அது போக இன்னமும் போக்குவரத்து பிரிவு சம்பந்தமான எந்த ஒரு கேசையும் எடுக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. எனக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்து ஆறாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது  ! கொஞ்ச நாள் முந்தி கோயில் அலுவல் ஒன்றுக்காய் சென்று கொண்டிருந்தபோது தொலைபேசியில் பேசியபடி வாகனம் ஓட்டிய குற்றத்துக்காய் கோட்ஸ் க்கு எழுதிவிட்டான் அந்த நேர்மையான காவல் அதிகாரி .நானோ அந்த சம்பவத்தை அடியோடு மறந்தே போயிருந்தாலும்  வீட்டில் ஒரு விசேசத்துக்காய் வந்த போலிஸ்கார உறவினர்(அவரிடம் ஏற்கனவே எப்படி கோட்ஸ் நடைமுறை என தொலைபேசியிருந்தேன்  )  ஒருவரே நாளைக்கு உனக்கு கோட்ஸ்ல  கேஸ் இருக்குதே என்ன செய்ய போற என கேட்டதும் தான் அலற ஆரம்பித்தேன்!

சீ வெட்கம் விடிஞ்சா கல்யாணம் இருக்கு ; கோட்,  பொலிஸ் ந்னு போன விளங்குமா? வீட்டிலே அம்மா ஒருபக்கம் திட்ட ஆரம்பித்திருந்தாள். 

காலையிலே எழுப்பி கல்யாணத்துக்கான சகல சம்பிரதாயங்களை எல்லாம் செய்து முடித்து விட்டு  , பக்கத்தில் இருக்கும்  கல்யாணம் நடக்க இருக்கிற கோவிலையும் எட்டி பார்த்தால் அங்கு எல்லா ஏற்பாடுகளையும் சரியாக செய்தே வைத்திருக்கிறார்கள் கோவில் வேலையாட்கள்.எனக்கு மனசு கல்யானத்தில் இருந்தாலும் கோட்ஸ் , பைன்காசு ,லைசென்ஸ்  என தலை அங்கேயே சுற்றி சுற்றி போனது .  .

வருவது வரட்டும் என்றென்னி எப்போதும் எனக்கு துணைக்கு வரும் அண்ணாவின் மகனை அழைத்து ஒரு திட்டம் போட்டேன் . மூகூர்த்தம் 12:20 க்கு தான் தொடங்குது , நான் எப்பிடியும் 11 மணிக்கு முதல்ல வந்துடுவன் .எப்பிடியாச்சும் என்னத்தையாவது சொல்லி சமாளி ! எனசொல்லி  கோட்ஸ் க்கு போகபோவதாய் சொல்ல திகைத்து போனான். 

மனசு கணக்கு போட்டது 10 :15 க்கு கேஸ் முடிய கார எடுத்தா 11 மணிக்கு வீட்ட போகலாம் உடனே வெளிகிட்டா கல்யாணத்து ரெடி   . பொண்ணு வீட்டு காரங்களுக்கு ஏதாச்சும் இதுல தெரிஞ்சுது என் பாடு அதோ கதி.கோட்ஸ்சில் உள்ள தெரிந்தவரை வைத்து எனது கேசை முதல் கேசாக மாற்றி வைத்து கொண்டாலும் இன்னமும் டென்சன் குறைந்த பாடில்லை ; ஆடாமல் அசையாமல் என் பெயரை எப்போ கூப்பிடுவார்கள் என்றே காதை விளித்து வைத்து கேட்டு கொண்டிருந்தேன்.

கேசவ மூர்த்தி  பெயரை கேட்டதும் தான் தாமதம்;  ஜட்ஜ் ஐயா கேட்டதுக்கெல்லாம் தலையாட்டி விட்டு தெரிந்த பொலிஸ் காரர் உதவியுடன் பைன் ,அது இது என எல்லாம் நடைமுறையையும் முடித்து ,பார்க்கிங்கில் கிடக்கும் காருக்குள் ஏறி மொபைலை எடுத்தேன் .8  மிஸ்ட் கோல் 5 மெசேஞ்  என பல்லை இளித்தது ,அது சரி நான் தொலைஞ்சேன் எல்லாம் சொதப்பி விட்டது என நினைந்து கொண்டே அக்சிலேட்டரை மிதிக்க ஆரம்பித்தாயிறு.

 கடிகாரத்தை  திருப்பி பார்த்தேன்  10.45 .  ஒருவழியாய்  வந்து  சேர்ந்து வீதியிலே  காரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே போனேன் .வீட்டில் முன் விறாந்தையில் சாய்மான கதிரையில்  அம்மா  உட்காந்து கொண்டிருந்தாள்,  ,பூனை போல போல பதுங்கி உள்ளே  போயி    குளித்து  முழுகி   எலவே எடுத்து வைத்திருந்த வேட்டி ,அது  இது என எல்லா   வஸ்திரங்களையும்  அணிந்து  கொண்டு காரிலேயே  கோவிலுக்கு  போனேன்  .எல்லோரும்  என்னையே  ஒரு  விதமாய்  உற்று  உற்று பார்க்க  ஒருமாதிரியாய்  நெளிந்து கொண்டே உள்ளே போய்விட்டேன்  .நான்  பட்ட பாடு  இவங்களுக்கு எங்க புரியபோது   ஓசி சோறு தின்ன வந்த கூட்டம்  .என மனசுக்குள் எல்லோருக்கும்  திட்டிகொண்டே;  கால் கழுவும் இடத்துக்கு போக   தாயை கண்ட  கண்டுகுட்டி துள்ளி ஓடிவருவது போல  ஓடி வந்தான் அண்ணாவின் மகன் .

பொம்பிளையிட ஆட்கள்   வந்துட்டங்களா?

இன்னும் இல்ல

ஒரு பிரச்சனையும் இல்லையே,?யாரும் என்ன  எங்க எண்டு கேக்கலியா ?

எல்லாம்  சரி !! கேட்டாங்க தான்    ஆனா  ஒரு மாதிரி  சொல்லி  சமாளிச்சுட்டேன்...




ஆசன பலகையில்  உட்கார குனிந்த போது  பின்னாலே  இருந்து  ஒரு குரல் கேட்டது

என்ன  ஐயா  ? கோட்ஸ் கேஸாமே? என்ட கலியாணநாள் அன்டுதான இந்த கேசும்  வந்து சேரனும் .அப்பா உங்களுக்கு  கோல்  எடுத்தவர்  ஏசவாம் எண்டு நல்ல காலமா ;போன எடுக்கல  நீங்க    ..


அந்த கொடுமைய ஏன்டாம்பி கேட்பான்  ! முருகா  பிள்ளையாரே  சொல்லி  கொண்டே   கணபதி  கோமம்  செய்ய தொடங்க  ஆரம்பித்தேன்  நான் .