Wednesday, September 16, 2015

சமூகம்

சிறுகதை ((முயற்சி ))
சமூகம்
தம்பி !! ரெண்டு பக்கமும் நல்லா பாத்துட்டு வாகனம் வராத நேரமா பார்த்து ரோட்டை கடப்போம் என பதினெட்டாவது முறையாக சொல்லியிருப்பார் என் மாமா .
ஆறு மாசம் நடந்த விபத்தில் காலை இழந்து இப்போ என் முன்மே மூன்று சக்கர சைக்கிள் வண்டியில் உட்காந்திருக்கும் ஒரு ஒய்வு பெற்ற அரச ஊழியர் அவர் .
தன்னால் எதுவும் தனியே செய்ய முடியுமென கூறி இந்த கையால் சுற்றி ஒட்டும் வண்டியிலே எல்லா இடத்துக்கும் போய் தன் வேலைகளை முடிக்கும் ஒரு தன்னம்பிக்கையாளனும் கூட. நேற்றைய மழையில் நனைஞ்சு கொஞ்சம் காய்ச்சல் அடிப்பதால்தான் என்னை உதவிக்கு கூப்பிட்டிருந்தார் . பென்சன் காசிலே எனக்கும் நூறு இருநூறு என அவர் தருவதால் அவசரமாய் கொடியில் கிடந்த சாரனை எடுத்து கட்டி கொண்டே அவருக்கு உதவியாய் வண்டியை பின்னாலே தள்ளிகொண்டு வந்துவிட்டேன் .
"இலங்கை வங்கி" என பெரிய எழுத்து போர்ட் வீதிக்கு அடுத்த பக்கம் வியாபித்து இருந்தது . அந்த வங்கிக்குள் இருந்தே வெளியேறி வந்து கொண்டிருந்தான் அவன், எங்கள் பக்கம் நோக்கி வர தொடங்கிய போதே புரிந்துகொண்டேன் ,எங்கள் அருகில் சிங்கம் போன்று நிற்கும் அந்த விலையுயர்ந்த கார் அவனுடையதாக தான் இருக்கவேண்டும் ;அவனின் தோற்றமும் உடையும் அப்படியே பறைசாற்றியது . அவசர அவசரமாய் வாகனங்களுக்கு இடையே புகுந்து கொண்டு வீதியை அவனோ குறுக்கறுக்க ; மாமா பதறி கொண்டே ;தம்பி கவனம் கவனம் என சொன்னது அவனுக்கு விளங்கியிராது என்றே நினைக்கிறேன் .
கார் கதைவை அவசரமாய் திறக்கமுயன்றவன் ஏதோ நினைவுக்கு வந்தவனாய் திடீரென தனது மணிபேர்ஸ்சை திறந்து கொண்டே எங்களை நோக்கி வந்து நூறு ரூபா பணத்தை மாமாவின் மடியில் அநாகாசயமாய் தூக்கி எறிந்து விட்டு கண்மூடி இமைப்பதுக்குள் காருக்குள் ஏறி புறப்பட்டு விட்டான்.
நான் அவனின் செய்கையால் திகைத்து போனேன் ! எப்படி எங்களை இப்படி இரந்துண்பவர்கள் என நினைத்தான் , எங்கள் உடைகளா? அல்லது அவன் கார் அருகிலே கட்டை வண்டியுடன் நிற்பதால் காசு கேட்கவே நிற்கிறோம் என நினைத்திருப்பானா பலவாறாய் ஜோசிக்கும் போதே மாமா என்னை பார்த்து சிரித்து கொண்டே சொன்னார்,
உலகம் இதுதாண்டா மகனே , இப்பிடி மூணு சக்கர வண்டியில காலோ கையோ முடியாமா திரிஞ்சாலே பிச்சையெடுக்கிறவன் ,அநாதைன்னு முடிவு பண்ணிடுவாங்க, எதுக்கும் காசை எடுத்து வச்சுக்க உனக்கு போனுக்கு ரீலோட் பண்ணவாச்சும் உதவும் என சிரித்து சொல்லி சிரித்து கொண்டிருந்தார் .
அந்த சிரிப்பில் ஒரு ஆழமான வலி புதைந்திருந்ததை நான் அவதானிக்க தவற வில்லை.